Til den verste monster jeg har møtt.

Første gangen jeg ble kjent med deg var jeg helt rolig og tenkte aldri på mer enn jeg må. Det var en tid der jeg bare brydde meg om det nødvendige for å overleve. Kjærlighet, familie, mat, vennskap, meg selv... Du har sakte kommet deg inn i noe mer enn mine tanker og følelser, du har kommet deg inn i min sjel. Uten å banke på, uten å spørre, uten å presentere deg selv; det var så utrolig lett for deg. Det er som om du ble motatt med åpne armer. Men jeg vet hvorfor det skjedde. Under fasaden gjemte seg en sliten, såret, forvirret, tvilsom, usikker og ensom person. Slik kunne sjelen og følelesene mine beskrives. For mye som skjedde og for mye som ble gjemt. Om natta var det gøy for deg å ta søvnen vekk fra meg, det at jeg snudde meg rundt hver tre sekunder, svettet og var redd for noe uforklarelig. Alt dette for hver eneste dag, du hoppet ikke over én, du tenkte ikke på å kanskje gi meg en pause bare for én dag, selv av kanskje fem eller ti dager? Du var nådeløs. 

Da jeg våknet opp, følte jeg ikke lenger det var mulig for meg å stå opp av senga, å bidra med noe, du tok vekk plassen min i denne verden og følelsen av tilhørighet, for ja nå hadde du gjort meg så annerledes fra de andre. Men spesielt, det som du var flinkest på var å få meg til å ikke se meningen med livet, til å ikke nyte noe som helst, og til å ikke lenger skjønne hva glede betydde. Å, så mye som jeg savnet å føle nettopp den følelsen. Du hoppet ikke over noen ting... absolutt alt skulle være meningsløst og uinteressant for meg. 

De dagene jeg endelig klarte å reise meg opp fra senga, var det å kle på meg og fikse meg alt for unødvendig, jeg hadde mistet forståelsen med å være presentabel, fin...  det var jo ingen grunn til å gå videre uansett. jeg visste ikke lenger grunnen til å skulle gjøre det uansett.. maten kom ikke inn lenger, jeg måtte tvinge meg selv til å spise fordi all matt var blitt smakeløst. Jeg ble bare tynnere og bleikere for hver dag. Jeg klarte ikke å gjemme det som var på utsiden som det på innsiden. Så folk begynte å lure. De trodde jeg hadde lyst til å bli tynnere, og at det var derfor jeg hadde blitt så tynn men også at jeg gjorde det på en feil måte siden jeg så bleik ut. Noe som var dessverre langt fra sannheten. Jeg var bare syk. 

Jeg begynte å bli redd av min egen selv, jeg trodde jeg holdte på å bli gal. At jeg var gal. Og det verste av alt dette var å tenke på framtiden. Hva om jeg aldri blir frisk igjen? Fortsetter jeg å føle meg sånn så kommer ikke til å klare å forelske meg, til å ha en god venn, til å være en god datter eller søster. Og hvis jeg er så uheldig at det blir sånn, hva er vitsen med livet da? På hvilken måte kan jeg ta mitt liv uten at det gjør vondt? Og jeg må absolutt skrive en lang kort til mamma og lillebror for å forklare dem at det jeg har gjort er ikke feigt, det er bare fordi jeg er allerede død på innsiden og ser på livet som går uten at jeg kan nyte den. At jeg skal føle meg bedre hvis jeg er helt død uten å måtte fortsette å lide. Men nei, det kan jeg ikke gjøre, vi er en så liten familie, vi har bare hverandre, bare oss tre. Uansett hvor ille det er, om det føles som et helvete så må jeg ikke være egoistisk. De to er verdt at jeg skal fortsette å lide, å ha det helt forferdelig fram til jeg en dag opplever et mirakel. 

Amistad con los hombres

Siento que es muy triste cuando uno conoce una persona del sexo opuesto y siente muy buena conexión, algo que ya en sí no ocurre todos los días.. y luego llegan a ser amigos, y una se siente afortunada por tener una nueva amistad que trae con si todo lo bueno de lo ser buenos amigos: honestía, bondad, risas etc. y surge atracción por la otra parte y una de repente está en una situación bastante incómoda. Muchos se sienten amenazados por el hecho de que alguien rechaze sus avances, sienten que su orgullo está comprometido y que todo lo que tenían que ofrecer está totalmente ignorado y no necesitado. Se equivocan muchísimo... y bastantes reaccionan así, es como si no lo pudiesen evitar.. A mi personalmente, me encanta ser amiga con hombres, me fascinan de uno por ser del sexo opuesto, y de dos me parecen muchísimo más divertidos y graciosos que las mujeres y uno no puede arriesgar la típica competencia en la que muchas entran o simplemente la envidia. Eso es lo que siempre quisiera explicar, porque el hecho de que te encuentre todas estas cualidades no significa automáticamente que me atraigas o si llegas a atraerme, no está garantizado que me enamore de tí... Esto debería de ser algo común que todo el mundo ya sabe. Me fastidia que tenga que estar perdiendo amistades masculinas por culpa de esto. Parece como si la mayoría se ponen nerviosos al pasar algún tiempo de ser muy buenos amigos, empiezan como a hacerse preguntas. Por que no le atraería? Que pasa si por lo menos lo intento? Y si pasa esto... ? No perdería nada, igual le caigo muy bien. No, nunca fuí hombre... pero es como si pudiera leer sus pensamientos algunas veces cuando se trata de esta particular situación.